Φωτογραφία της Εβδομάδας
Νέος, όμορφος και δυνατός αναζητά ελεύθερο χώρο
Νεαρός Χρυσαετός (Aquila chrysaetos) σε αναζήτηση δικής του επικράτειας
Όλες οι «Φωτογραφίες της Εβδομάδας»
Η Κίσσα (Garrulus glandarius) είναι μεσαίου μεγέθους κορακοειδές, που ενδημεί σε ποικιλία βιοτόπων, σε δάση, ψηλούς θαμνώνες και δενδρώδεις καλλιέργειες (οπωρώνες, ελαιώνες), ακόμη και πολύ κοντά ή μέσα σε οικιστικές περιοχές. Έχει όμορφο πλουμιστό φτέρωμα, με ένα ζεστό καφέ και ασπρόμαυρες λεπτομέρειες και ένα πολύ χαρακτηριστικό ιριδίζον μπλε φτερό, σαν μπάλωμα, στα φτερά – αυτό πολλές φορές φτάνει για να το αναγνωρίσουμε ακόμα και αν το δούμε φευγαλέα.
Είναι αρκετά κρυπτική μέσα στα πυκνά φυλλώματα του ενδιαιτήματός της, πιο συχνά είτε θα την δούμε σε πτήση διασχίζοντας δρόμους, είτε θα ακούσουμε την μάλλον απαραγνώριστη στριγκή κραυγή της, ενώ συχνά μιμείται και άλλες φωνές για να ξεγελάσει τους κυνηγούς της (διάφορα αρπακτικά). Όπως τα περισσότερα κορακοειδή είναι παμφάγο πουλί, τρώγοντας καρπούς, έντομα, ακόμα και αυγά άλλων πουλιών, ωστόσο έχει ιδιαίτερη προτίμηση στα βελανίδια (κάτι που αποτυπώνεται στο όνομα ‘glandarius’, από το λατινικό glando=βελανίδι) – για αυτό, άλλωστε, είναι κοινή σε δάση με πουρνάρια και δρύες.
Οι κίσσες συνηθίζουν να αποθηκεύουν το περίσσευμα της τροφής, κυρίως βελανίδια. Στην αιχμή της καρποφορίας, μέσα με τέλη Φθινοπώρου, εργάζονται εντατικά, μετακινούμενες ομαδικά από οπωρώνα σε οπωρώνα και συλλέγοντας κάθε είδους ξηρό καρπό.
Οι καρποί που συλλέγονται συνήθως μεταφέρονται με το ράμφος (ή στριμώχνονται προσωρινά στο λαιμό) σε θέσεις όπου αποθηκεύονται σε τρύπες και άλλα κενά στη βλάστηση ή ρίζες δένδρων. Τα βελανίδια ανακτώνται σε μεγάλο ποσοστό, χάρη στην εξαιρετική μνήμη των πουλιών, ωστόσο μερικά ξεχνιώνται και αργά ή γρήγορα βλαστάνουν, δίνοντας νέα δέντρα. Με τον τρόπο αυτόν η Κίσσα συμβάλει στην αναγέννηση του δάσους.
Νεαρός Χρυσαετός (Aquila chrysaetos) σε αναζήτηση δικής του επικράτειας
Όλες οι «Φωτογραφίες της Εβδομάδας»