Φωτογραφία της Εβδομάδας
Νέος, όμορφος και δυνατός αναζητά ελεύθερο χώρο
Νεαρός Χρυσαετός (Aquila chrysaetos) σε αναζήτηση δικής του επικράτειας
Όλες οι «Φωτογραφίες της Εβδομάδας»Ο Σταχτής Δρυοκολάπτης (ή Σταχτοτσικλιτάρα, Picus canus) είναι, μαζί με τον Πράσινο Δρυοκολάπτη και τον Ιβηρικό Δρυκολάπτη, τρία συγγενή είδη σταχτοπράσινων δρυοκολαπτών.
Με αισθητά μικρότερη γεωγραφική κάλυψη και σαφώς μικρότερο πληθυσμό από ότι ο Πράσινος Δρυοκολάπτης, ο Σταχτής Δρυοκολάπτης ενδημεί σε δάση ορεινών πλατύφυλλων και κωνοφόρων, στη μέση υψομετρική ζώνη, από την κεντρική Ελλάδα (Οίτη) μέχρι τα βουνά των συνόρων (Πίνδος, Βαρνούντας, Καϊμακτσαλάν, Τζένα, Πίνοβο, Όλυμπος, Ροδόπη και βουνά Έβρου).
Η παγκόσμια εξάπλωση του είδους καλύπτει σχεδόν όλη την Ευρώπη και την Ασία νότια από τον 60ο παράλληλο.
Σαφώς μικρότερος από τον Πράσινο Δρυοκολάπτη (μήκος σώματος 25 εκ. και άνοιγμα φτερών έως 40 εκ., έναντι 33 και 50 εκ. αντίστοιχα), ο Σταχτής Δρυοκολάπτης έχει τροφικές στρατηγικές ενδιάμεσες του Πράσινου και των μικρότερων δρυοκολαπτών (γένη Dendrocopos και Dendrocoptes): τρέφεται όπως και ο Πράσινος με μηρμήγκια, αλλά αναζητά περισσότερο από αυτόν φλοιοφάγα έντομα, σκάβοντας τους κορμούς ξερών και άρρωστων δέντρων. Χάρη στη διαφορετική εστίαση στα μηρμήγκια, τα δυο είδη μπορούν να συνυπάρχουν στην ίδια περιοχή.
Δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία για την κατάσταση και τις τάσεις των πληθυσμών του είδους, είναι ωστόσο σαφές ότι ορισμένοι από τους βιοτόπους που χρησιμοποιεί για φώλιασμα, ειδικά στην χαμηλότερη υψομετρικά ζώνη, όπως τα παραποτάμια δάση, έχουν μειωθεί κατά πολύ τις τελευταίες δεκαετίες.
Νεαρός Χρυσαετός (Aquila chrysaetos) σε αναζήτηση δικής του επικράτειας
Όλες οι «Φωτογραφίες της Εβδομάδας»